؟

می دانی؟ از عالم کثیف بیرون یک مجاری نه چندان عریض و طویل است به قلب آدم. اما آنقدر که اعتمادت را سلب می کنند و بدبین می شوی ، این مجاری رسوب می بندد. بدان حد که حتی دیگر خیال و هوای کسی هم قدرت عبور از آن را ندارد. دیگر هیچ چیزی راه به دلت ندارد. فکر کن ، حتی خیالش را هم راه ندهی. ما مجاری احساساتمان رسوب بسته. تو گویی که سرطان دل گرفته ایم. آنقدر بدخیم که بنا شده دلمان را بِکَنند و بدهند بیاندازیم توی شیشه ی الکل. یادگار روزهایی که دلی داشتیم...