نامی ز مردی مانده الله است اعلم

لعنت بر آن ناقابلانِ درخورِ هیــــچ
آن ظاهرا خاصانِ در باطن عوامی -

- کز کاه ، کوهی ساختند ، از خویش اسمی
اینگونه شد کز کوهِ "مردی" مانْد نامی

مجتبی افشاری

پ.ن :این دو بیت از غزلی 13 بیتی است. از آن رو شعر کامل را قرار نمی دهم که آمار دزدان بی مایه نمو یافته است. می دزدند و به نام خودِ ناقابلشان در جایی می خوانند یا جایی نشر می دهند. البته که بارها اتفاق افتاده. خدا را چه دیدید ، چه بسا دور نبود آن روزی که ما هم کتابی منتشر کردیم. ایام به کام