داروی پس از مُردنِ سهراب نیاری؟

می سوزم و غم بر دلِ شاداب نیاری
هیچت شِکنی بر رخِ جذاب نیاری

خم می شودم در تبِ هر سالْ قد ، اما
خم بر لبِ ابروی چو محراب نیاری

بُرده ست ز ما خوابِ خوشْ اندوهِ تو ، «یک دم
بر چشمْ بوَد کز غمِ ما خواب نیاری؟»

چشمان تو خود معجزه ی قرن ضلال اند
کَس خرده نگیرد به تو کِاعجاب نیاری

دریاب که ما دلخوشِ آغوشِ تو ماهیم
یک شب تنِ سیمینه به مرداب نیاری

باز آی نه کز هجر تو بیتاب شدم، نه!
ترسم که دگر آهِ مرا تاب نیاری

بسیار دلم در طلبت می تپد ای مرگ
داروی پس از مُردنِ سهراب نیاری؟

مجتبی افشاری