خستگی

شعری ندارم. گاهی حتی گمان می کنم آدم چقدر باید بیکار باشد که بنشیند یک گوشه شعر بنویسد. یک کلمه ی شاعرانه بگویم: خسته ام. مردم خیال می کنند خوبم. می خندم. نخندم چه کنم؟ اما خدا داند که هیچ چیز مثل رفتن اشباعم نمی کند. احساساتی نشده ام. فکر نکن بلکه یقین بدان جا زده ام. دنیا خیلی کثیف است خیلی. و آدمها بی قید و شرط کثیف تر. همه شان.